Over Gerard Weideveld

Het is 1995. De film Apollo 13 draait in de bioscoop en ik ben diep onder de indruk. Van de spectaculaire beelden en het verhaal van de bijna-ramp, maar vooral van één specifiek personage: Ken Mattingly. De astronaut die, vanaf de grond, al zijn creativiteit moest gebruiken om ervoor te zorgen dat de drie astronauten in de ruimte na een ongeluk veilig kunnen terugkeren op aarde.

Hij krijgt alle ruimte en het volledige vertrouwen om een oplossing te vinden voor een complex probleem. Een oplossing die hij niet alleen bedenkt maar ook nog eens eigenhandig in elkaar zet. Voor een probleem waarvan niemand weet hoe het opgelost moet worden.

Waarom deze scène me zo aanspreekt, begrijp ik pas jaren later. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Ik heb ruim 30 jaar allerlei ICT-projecten geleid, sinds 1999 zelfstandig onder de vlag van UniTask Management. Sommige projecten gaven me energie, andere putten me volledig uit. Ik heb me lang afgevraagd waar dat verschil door werd veroorzaakt. Tot ik ontdekte dat de projecten die me energie gaven, een gemeenschappelijk kenmerk hadden. Het was voor die projecten wel duidelijk dat we van A naar B wilden, maar hoe B er precies uitzag en op welke manier we daar konden komen, dat wist niemand. Om dat uit te vinden was creativiteit nodig.

Neem bijvoorbeeld het project bij de Tweede Kamer, waar ik verantwoordelijk was voor het bedenken en realiseren van een WiFi-netwerk dat de Tweede Kamer, Eerste Kamer en de Enquêtezaal met elkaar moest verbinden. Een complex project. Drie locaties, zeven verschillende gebruikersgroepen, elk met hun eigen beveiligingseisen, en historische gebouwen die op zichzelf al voor fikse uitdagingen zorgden. Dit soort projecten, waarvoor creativiteit en out-of-the-box denken noodzakelijk waren, daar werd ik enthousiast van.

Het is niet alleen het creatieve denken dat energie geeft. Het gaat ook om het zelf realiseren wat ik bedenk. Van jongs af aan haal ik dingen uit elkaar om daarna uit de onderdelen weer nieuwe creaties te realiseren. Ik was bijvoorbeeld erg trots op het afluisterapparaat dat ik op deze manier uit de onderdelen van een cassetterecorder in elkaar knutselde. Of mijn ouders daar ook zo blij mee waren? Hmm, niet per se, meen ik me te herinneren.

Mijn enthousiasme voor bouwen is er nog steeds. Ook in mijn werk. Een computerprogramma dat zelf andere computerprogramma's kan schrijven en uitvoeren? Ik bedacht en bouwde het halverwege de jaren '90 voor Ericsson. Laptops aan het bed voor patiënten in een kinderziekenhuis terwijl er geen budget voor is? Ik regelde de benodigde financiële middelen. Een verhuizing die grote weerstand oproept bij medewerkers? Ik bedenk de oplossing en zorg voor de uitvoering ervan zodat ze allemaal enthousiast aan de slag gaan op hun nieuwe locatie. Ik doe dit tot op de dag van vandaag. Een AI-toepassing die kan helpen om complexe problemen op te lossen? Stay tuned, ik ben er druk mee bezig om dat te realiseren.

Het gaat me niet alleen om het bedenken van creatieve oplossingen. Het realiseren van die oplossingen vind ik minstens zo leuk. Ook in mijn werk.

Een andere vraag die me lang bezighield was waarom ik schijnbaar moeiteloos oplossingen weet te bedenken voor situaties waar anderen vastlopen. Het antwoord bleek te liggen in een redelijk unieke combinatie van eigenschappen.

Ik ben breed geïnteresseerd en weet 'best veel' over allerlei zeer uiteenlopende onderwerpen. Zonder me op welk gebied dan ook expert te voelen. Deze brede basis stelt me in staat om verbindingen te leggen waar specialisten ze niet zien.

Ik kan me ook razendsnel nieuwe kennis eigen maken. Doelgericht. Zodat ik in no-time een probleem en de context daarvan begrijp. Of kan realiseren wat ik heb bedacht. Ik ben dan ook altijd gericht op de praktische toepasbaarheid van kennis. Dat zorgt voor realiseerbare ideeën en oplossingen.

Als kers op de taart ben ik ook nog eens in staat me diep en lang te focussen, ook (of juist) op complexe problemen. Ik bijt me erin vast en kom zo tot inzichten en oplossingen die anderen over het hoofd zien.

Ik ben dus op mijn best in situaties waarin ik met mijn eigenschappen voor de creativiteit kan zorgen die nodig is om ze op te lossen. Situaties die veel anderen alleen maar lastig of moeilijk vinden. Maar hoe je dat soort situaties dan noemt, daar kwam ik maar niet achter.

Tot ik het Cynefin Raamwerk ontdekte. Dit raamwerk maakt onderscheid tussen verschillende soorten problemen, waaronder 'ingewikkelde' en 'complexe' problemen. Ingewikkelde problemen zijn als een puzzel: er is een oplossing, maar je moet de juiste specialistische kennis en ervaring hebben om die te vinden. Complexe problemen daarentegen zijn als onontgonnen terrein: er is geen vooraf bekend pad naar de oplossing.

Toen viel alles op zijn plaats. Ik bleek uitstekend te zijn in het oplossen van complexe problemen, waarbij creativiteit en out-of-the-box denken essentieel zijn. De projecten die me energie kostten? Dat waren vaak ingewikkelde problemen, het domein van specialisten.

En zo begreep ik, bijna dertig jaar na die bioscoopervaring, eindelijk waarom die scène uit Apollo 13 zoveel indruk maakte. Net als Ken Mattingly excelleer ik in het oplossen van complexe problemen. Geef me de ruimte en het vertrouwen, en ik vind en realiseer de creatieve oplossingen voor problemen waarvan niemand weet hoe ze op te lossen zijn.

Dat is veel breder dan het leiden van ICT-projecten en paste dus ook niet meer onder UniTask Management. Dit inzicht leidde tot de start van Ideemeesters. Waarbinnen ik samenwerk met anderen die, net als ik, enorm creatief zijn in het oplossen van complexe problemen. We zijn er voor organisaties die worstelen met uitdagingen waarvoor geen standaardoplossing bestaat. Die behoefte hebben aan zakelijke creativiteit om doorbraken te realiseren.

Ideemeesters zetten al hun creativiteit en expertise in om succesvolle oplossingen te bedenken en te realiseren voor complexe uitdagingen.

Net als Ken Mattingly, destijds.